Het feuilleton is inmiddels gesloten, je kunt geen bijdragen meer leveren. Schrijver Hanz Mirck heeft het verhaal geredigeerd en er een einde aan geschreven. Het verhaal heeft de titel Roodbuikschildpadden meegekregen. Met dank aan iedereen die meegeschreven heeft!
Het boekenpakket van € 50,- euro als prijs voor de beste bijdrage gaat naar K. van Haaren die op 19 september 2011 om 21:28 uur de volgende zin toevoegde: 'Rijden naar de grootste droom. Of andersmans grote droom? Als het maar een mooie droom is. Rijdend naar een droom waar…' Het is de meest veelzeggende en op de rode draad aansluitende zin.
—————————————————————————————–
Sommige mensen reizen om iets te vinden. Anderen om iets kwijt te raken. Maar de meeste mensen weten van te voren niet echt wat hun reden is.
Ik besloot van te voren helemaal niets te willen weten en te doen wat de mensen die de vrijheid de ruimte gaven, vijftig jaar geleden, deden.
Het leek alsof ik wilde zeggen dat het goed met me ging, en wellicht was dat ook zo, op de oprit van de snelweg, met mijn duim omhoog in de regen.
Ik liet mijn duim weer zakken. Ik wilde niet afhankelijk zijn. Ik besloot te gaan lopen, over de snelweg. Ik had mijn badslippers nog aan.
Het was warm en ver. Na drie kilometer liet ik mijn badjas zakken. Als een ingezakte rode plumpudding bleef hij midden op de snelweg liggen.
Auto’s toeterden.Het ging mij niet aan.Totale vrijheid.De regen werd heviger. Ik was nat tot op mijn botten. Pijn in mijn buik . . . shit!
net op het moment dat ik besloten had mij toch weer te laten omarmen, verwarmen door mijn rode jas, stopte er een auto.
“Een mens kiest in zijn eigen ogen altijd de rechte weg, God toetst wat hem innerlijk beweegt” stond op de zijkant ervan. God weet waarom.
“fijn, heb ik weer” mompel ik terwijl het raampje met een zachte ruis het deurportaal in glijdt.
Ik verwachtte een langharige hippie of grijze muis strak in het pak, maar niet deze dame met blauwgrijze krulletjes en vuurrode lippenstift.
“als je wilt kun je mee rijden. Schuif alles maar aan de kant, dat smalle lijf van jou past er nog wel bij” schaterlachte ze haar tanden
bloot, ofschoon er niet veel tanden meer te tellen waren.
ik zou mijn principe van onafhankelijkheid over boord kunnen gooien, een beetje rust was misschien ook wel goed voor die verdomde buikpijn.
maar of ik mijn principe bij deze tandenloze godvrezende dame in de kofferbak moet leggen weet ik ook niet.
de exacte reden dat ik besloot in te stappen was mijn nieuwsgierigheid naar hetgeen wat ik op de achterbank zag staan.
een aquarium met roodbuikschilpadden. zoiets zie je niet alledag. ik kroop op de stoel en stelde me voor
“goed dat je ingestapt bent, ik kan wel wat hulp gebruiken” zei ze terwijl ze met een rotgang weer de snelweg opreed. “ik moet op tijd mijn
“…afspraak halen?” vulde hij vragend aan. “waarmee kan ik je helpen? Kaart lezen? Beestjes verzorgen? Muziekje?” Ze keek hem schuins aan.
Sòh, nu dan eerst maar eens de punten en komma’s controleren, … bedachtzaam sleep hij het potlood en veegde de krullen bijéén in de asbak.
I’m out of lageue here. Too much brain power on display!
stikdegieter, gebeurde het weer.. de meest rare teksten spoken door zijn hoofd als hij in de nabijheid van een mooie vrouw verkeerde…
..teksten over potloden slijpen, punten, komma’s, brainpower; één grote hoos van onzin. Terwijl hij haar eigenlijk wilde zeggen:
maakt God inderdaad vrij,of maakt vrijheid God?Maar telkens als hij dit soort vragen wilde stellen aan iemand op wie hij indruk wilde maken
blokkeerde zijn geest,nee, vond er een gruwelijke kortsluiting in zijn denken plaats.Hij kwam niet verder dan: fijn dat ik mee mag rijden!
Rijden naar de grootste droom. Of andersmans grote droom? Als het maar een mooie droom is. Rijdend naar een droom waar…
Maar mijn gedachten werden ruw verstoord, doordat de dame met verve het gaspedaal had ingetrapt. Twee roodbuikschildpadden vlogen uit het
aquarium. De ene belandde met een smak tegen de achterruit, de ander verdween tussen de stapels kleren op de achterbank. Ik aarzelde niet en
gooide mijn riem los en dook op de achterbank. Ik viste de twee schildpadden op en zette ze terug.”Kijk” zei de dame: “Dat is wat ik
zocht! Abrupt stopte ze de auto en dwong mij uit te stappen. Ik was te verbaasd om te protesteren en met mijn afgezakte broek stond ik
even later op de vluchtstrook met het aquarium vol roodbuikschildpadden naast me in de berm. Veel geluk samen riep ze me nog na terwijl ze
voor de tweede keer vandaag hard optrok. Had ik een innerlijk verlangen naar schildpadden? Nog steeds beduusd stak ik mijn duim opnieuw op.
“cut!”riep de regiseur. “de laatste scene spreek je nog een keer in, daarna stoppen we voor vandaag.” Dit kwam als een geschenk uit de hemel
Ze waren al zes uur aan een stuk bezig met dit gesproken woord.” Bij de auditie is er niks verteld over zulke lange werkdagen” klaagde Jolie
Jolie… zij was de reden dat hij hier nu aanwezig was.
Niet dat hij van inspreken van hoorspelen hield – of van Jolie. Nee, maar hij moest wel, wilde hij het geheim achterhalen waarvan Jolie …
ook deel uitmaakte. Hij geeuwde. Het was al weer even geleden dat hij iets had gegeten. Zijn dorst had hij op de achterbank stiekem gelest
door een paar flinke slokken uit het aquarium te nemen. Met de laatste slok
drong het tot hem door dat hij de zaken voor de zoveelste keer weer eens nodeloos ingewikkeld had gemaakt. Was het wel zo dat hij zelf
geen onderdeel uitmaakte van het geheim? Waarom Jolie wel en hij niet?
En hoe zat het met de glimlach die zij altijd op haar gezicht had? Nam ze genoegen met nog meer vragende blikken door die glimlach? Of was
dat een pose, een zorgvuldig voorbereide act om hem in de war te brengen. Hij was onzeker met vrouwen, het bleven mysterieuze wezens.
En waarom had juist Jolie die rol gekregen van tandenloze vamp die het geaspedaal zo onbarmhartig kon instampen. “Ze speelt een spel me me”.
Daarom had hij besloten om op reis te gaan, weg van hier, weg van een doel dat toch onbereikbaar was, op weg naar de bevrijdende verte!