Het feuilleton is inmiddels gesloten, je kunt geen bijdragen meer leveren. Schrijver Hanz Mirck heeft het verhaal geredigeerd en er een einde aan geschreven. Het verhaal heeft de titel Roodbuikschildpadden meegekregen. Met dank aan iedereen die meegeschreven heeft!
Het boekenpakket van € 50,- euro als prijs voor de beste bijdrage gaat naar K. van Haaren die op 19 september 2011 om 21:28 uur de volgende zin toevoegde: 'Rijden naar de grootste droom. Of andersmans grote droom? Als het maar een mooie droom is. Rijdend naar een droom waar…' Het is de meest veelzeggende en op de rode draad aansluitende zin.
—————————————————————————————–
Sommige mensen reizen om iets te vinden. Anderen om iets kwijt te raken. Maar de meeste mensen weten van te voren niet echt wat hun reden is.
Ik besloot van te voren helemaal niets te willen weten en te doen wat de mensen die de vrijheid de ruimte gaven, vijftig jaar geleden, deden.
Het leek alsof ik wilde zeggen dat het goed met me ging, en wellicht was dat ook zo, op de oprit van de snelweg, met mijn duim omhoog in de regen.
Genoeg nu over Jolie, morgen begint de rest van mijn leven. En liefdesverdriet duurt tot de volgende, dat is algemeen bekend.
Zonder verdere toelichting gaf hij zijn roodbuikschildpadden aan Jolie, drukte de regisseur de hand en trok de deur van de studio achter
zich dicht. Hij ademde eens diep in en begon te lopen, mee met de herfstwind die de bladeren door de stad joeg als spelende kinderen.
Hij trok de kraag van zijn rode jas omhoog en kneep hem aan de voorkant dicht, het was knap koud voor het jaar. Hij bemerkte dat de buikpijn
langzaam wegtrok. Misschien wel omdat hij eindelijk de knoop doorgehakt heeft.
Nog eenmaal liep hij zijn plan na in z’n hoofd, alles
was perfect geregeld, huur opgezegd, katten naar de buurvrouw en ook Goddank van die vleesvretende schildpadden af maar het belangrijkste
moest nog gebeuren; de brief gericht aan de politie op de bus doen. Hij realiseerde zich dat het de laatste keerde was dat hij de sleutel in
het slot stak, de bekende klik hoorde, waarna de sleutel nog een halve slag verder kon draaien… Niet terugkrabbelen, sprak hij zichzelf
ferm toe. Hij deed de sleutel in de envelop en postte de brief. Met opzet koos hij voor ‘overige postcodes’, zodat de brief er langer over
zou doen. Zou? “Ga je lekker, makker?” sprak een mond met een stem die veelvuldig contact met alcohol en nicotine verried. Hij weifelde. Zou
Al bleef die verte vaak onbereikbaar voor velen, voor hem leek deze dichterbij dan ooit: als in De Alchemist van Coelho. Kan God hem ook …