In een middelgrote gemeente stond al jaren een braakliggend terrein naast het winkelcentrum. Een plek waar jongeren samenkwamen, niet omdat het er mooi was, maar omdat er nergens anders ruimte voor hen was. Er werd in de buurt steen en been geklaagd: over hangjongeren, over rommel, over geluid. En dus kwam er een plan: herinrichting.
Maar dit keer besloot de gemeente het anders aan te pakken.
Niet over jongeren praten, maar mét hen. In plaats van een ontwerp te maken en dat “ter inzage” te leggen, stapte projectleider Amir naar de lokale middelbare school. Hij legde de kaders uit waarbinnen hij met een plan moest komen en vroeg: “Wat zouden jullie hier willen? En hoe kunnen we dat samen vormgeven?”
De eerste reacties waren lauw. “Ze luisteren toch niet.” “Wat heeft het voor zin?” Maar Amir gaf niet op. Hij organiseerde in overleg met de schoolleiding een workshop op school, mét pizza en muziek. Geen PowerPoint, maar post-its, schetsen en vrije ideeën. Langzaam kwamen de verhalen. Over het gebrek aan een plek om te chillen. Over hoe jongeren zich vaak weggezet voelen als probleem. Over het verlangen naar een skatebaan, een plek om te gamen, een muurtje om op te zitten zonder weggestuurd te worden.
Jongeren als mede-ontwerpers
Amir nodigde een groep jongeren uit om mee te denken in het ontwerpteam. Ze kregen echte invloed: over de inrichting, de materialen, zelfs de naam van de plek. Ze gingen mee naar de gemeenteraad, presenteerden hun ideeën, en kregen applaus.
Niet omdat het “leuk” was, maar omdat het goed was. Doordacht, creatief en realistisch.
Wat er ontstond, was meer dan een plek
De skatebaan kwam er. Maar ook een chillplek met wifi, een muurtje met street art, en een bord met de tekst: “Deze plek is mede mogelijk gemaakt door jongeren uit deze wijk.”
En het effect? Jongeren voelden zich gezien. Ze kwamen niet alleen om te hangen, maar om te helpen. Sommigen meldden zich aan voor de jongerenraad. Anderen organiseerden een schoonmaakactie. De klachten uit de buurt verdwenen, niet omdat de jongeren weg waren, maar omdat ze eigenaar waren geworden van hun eigen leefomgeving.
Wat zegt dit verhaal?
- Jongeren willen meedoen, als ze serieus genomen worden.
- Participatie werkt als je aansluit bij hun omgeving, leefwereld, taal en ritme.
- Eigenaarschap leidt tot respect, betrokkenheid, vertrouwen en trots.
- En misschien wel het belangrijkste: jongeren zijn niet de toekomst, ze zijn het nú.